haar vingers bijna in gebed
om een kom koffie gevouwen
de vrijheid te mogen zwijgen
alleen te zijn in de refter van het klooster
in het afwezige gezelschap
van achtenveertig andere gasten die zwijgen
het sluiten van de ogen moet traag zijn gebeurd
misschien ziet zij nu scherper
waar ze met open ogen van wegloopt
op haar bord wacht een mandarijntje
met het geduld van een mandarijntje
Uit Traagkracht