zo hoort het

onze zangvogels, door wetenschappelijk onderzoek
uitgefloten omdat ze niet toonvast zingen
imiteren slechts feilloos je gsm-beltoon

of de notenkraker van Tjaikovski en halen helaas
verschillende toonsoorten door elkaar
wat jammer toch dat ze niet passen

in het strakke maatpak van de notenleer
dan konden we hun stemmen classificeren
evalueren en rangschikken op de toonladder

van twijfelachtig tot uitstekend
en de wereld weer recht kwaken
waar luchtzinnig wordt gekwetterd

Uit Als de lucht valt

koeien

ze dragen de namen van hun moeders
die de namen van hun moeders dragen en zo gaat dat
generaties door, alleen een nummer aan hun oor
geeft recht op enig privé bestaan

ze nemen hun collectief geheugen te grazen
herkauwen herinneringen aan vers gras
en leggen zich neer in een voorschoot van een weiland

in de dunne lende tussen Vaart en Leuvensesteenweg
loeren gigantische bedrijven op het aasgeld
van wie zich blind laat uitmelken

maar zolang één fietser opkijkt, zullen ze blijven
liggen in de tijd, herinneringen herkauwen
aan de moeders van hun moeders en nergens is haast
want gras wordt groen geboren

Uit Als de lucht valt

chronos

het bureau van grootvader ruikt
naar beurs geworden geduld
dag na dag bijeen gespaard
en weggestopt in minuscule laatjes

daar sorteer ik de veertjes en radertjes
van de taal, zet met pincet mijn zinnen
in elkaar. grootvader was horlogemaker
aan zijn pokdalig bureau las ik

lettergrepen aan elkaar, wind
woorden op, polijst betekenissen
tot ze kloppen als een klok
nog kijkt hij over mijn schouder mee

een diepe frons zet de loep vast
zijn oog brengt mijn woorden in de war
zoals destijds zijn hand mijn haar
op zijn schoot schrijf ik de tijd uit

met ultrageluid gewassen verzen
leggen zich te luisteren naar mijn pen

Uit Als de lucht valt

klimaatverandering

wanneer het ijs in onze harten smelt
breken de dijken van onze oordelen
de overstroming is ongehoord

overtuigingen buitelen over elkaar
en nemen in hun razen alle loslippige
woorden mee. we weten, angst

laat zich niet blussen met bloed
herinneringen aan onze wortels
breken in bosbranden uit onze hoofden

we ruimen het puin uit onze monden
gooien grenzen in de vuurmand
en brengen een rookoffer voor de leegte

die zingt. wij zijn onze eigen
wachters op een nieuwe adem   

Uit Als de lucht valt

Enkele gedichten – met vertalingen in het Frans van Christina Guirlande

zwijgt een ster aan de hemel

met niets dan leven in handen
volgen zij hun verhaal
van oost naar west

het land breekt van belofte
zij vinden geen warme adem
geen stro om in te slapen

het water scheurt alle grenzen
open. zij verdrinken
in duizenden handen die niet reiken

in een zee van ruggen
en geen koning die komt kijken

Uit Toverstroming

 

l’étoile reste silencieuse

leur pauvre vie pour seul bagage
ils suivent leur histoire
d’est en ouest

la terre bourré de promesses
pourtant rien qui fait chaud au cœur
même pas de refuge pour dormir

l’eau déchire les frontières.
ils se noyent
dans des milliers de mains fermées

dans une mer de dos indifférents
et le roi reste absent

Traduction : Christina Guirlande

 

 

de gehoorzaamheid van zonnebloemen
Voor Anselm Kiefer

hij is de meester. zij buigen tot ze
bijna knakken. zwaar van zaad
en aarde, kijken ze met droge ogen
naar de andere kant van de zon.

hij knoopt hen op aan de hemel.
met al wat grauw en grond is,
wist hij hun gele wezen.
voortaan zullen zij luisteren

naar hun nieuwe naam:
sterren van de dag.

Uit Toverstroming

 

l’obéissance des tournesols
A Anselm Kiefer

le maitre c’est lui. les tournesols s’inclinent
jusqu’à se briser. lourd de semence
et de terre, ils regardent, yeux secs,
l’autre face du soleil.

il les attache au ciel.
avec les nuances de gris et de terre,
il efface leur existence jaune.
à partir de maintenant

ils ont un nouveau nom :
étoiles du jour.

Traduction : Christina Guirlande

 

het beleg van de kerselaar

het is de volronde schuld van kersen die in één hitsige nacht
rijp van lijf de spreeuwen naar de bek hangen.

ze buikdansen aan bomen, gieren met de wind mee
van de takken en vallen met rode wangen de grond aan.

boeren steken stokken in de kruinen, voor de verlokking
van het vlees valt elke vogel uit de lucht.

de bomen trekken hun takken op en kijken toe
hoe het gras weerloos ligt te bloeden.

Uit Toverstroming

 

 

le siège du cerisier

c’est la faute indéniable des cerises qui dans une seule nuit
chaude ont mûri pour plaire aux étourneaux.

elles font la danse du ventre, se laissent tomber hurlant
avec le vent, attaquent le sol les joues trop rouges.

et on attache l’épouvantail par précaution, la tentation
de la chair fraîche attire tous les oiseaux.

les arbres hissent leurs branches et voient
le vert verger saigner sans la moindre défense.

Traduction française : Christina Guirlande

 

  

regisseur van de nacht

je ziet ze niet komen. als een leger
vallen ze met de avond uit alle kieren van het dorp,
krijsen met honderden in wijde kringen
rondom de kerk. dit is het uur van de kraaien.

door een onzichtbare hand in regie gezet
nemen ze de toren in.op lange rijen
kijken zwarte koppen dreigend
uit één oog tot de dag bezwijkt.

voor ze de bomen bezetten, trekken ze
nog één keer door de hemel
een ijselijke schreeuw.

Uit Toverstroming

 

 

régisseur de la nuit

personne ne les voit venir. le soir ils attaquent
comme une armée de toutes leurs cachettes du village,
crient par centaines de larges cercles
autour de l’église. c’est l’heure des corbeaux.

dirigé par une main invisible
ils prennent possession de la tour. sur de longues rangées
leurs têtes noires menaçants
regardent d’un œil le jour se retirer.

avant l’invasion des arbres ils déchirent
une dernière fois le ciel
d’un cri effrayant.

Traduction française : Christina Guirlande